Larue’s  liederen.


Traditionele Lakota mensen zijn over het algemeen ouderen en het is zo nu en dan interessant om te horen hoe ze in de tegenwoordige tijd spreken als ze het over het verleden hebben. Als zij iets vertellen wat lang geleden gebeurd is, laten ze het klinken alsof het nu gebeurt. Over de overledenen wordt gesproken alsof ze er nog steeds zijn.
De oude man is vaak bezig met liederen en dit keer was er één in het bijzonder die zijn aandacht opeiste.
“Steven kent alle liederen,” sprak hij pas. Hij had het over zijn broer Steven, de zanger onder de broers. Steven is meer dan tien jaar terug overleden.
.
“Ik ken het lied weer.” was het eerste wat hij zei toen hij onlangs binnen kwam. Hij zei dit nog voordat hij ging zitten. We wisten gelijk waar hij het over had. Er was geen uitleg nodig.
Op een avond in de zweethut ongeveer een maand geleden was het lied hem ineens weer te binnen geschoten. Hij zat middenin een gebed,.
“En daarna kon ik het me niet meer herinneren,” had hij  gezegd. “Ik zat middenin een gebed!” verklaarde hij alsof hij zichzelf wilde verexcuseren. “en ik kon het Larue horen zingen, hij zong het in mijn oor. Daarna…was het weg.” zei hij terwijl hij zijn handen in een hopeloos gebaar ten hemel hief. Nadat hij dat gezegd had staarde hij lang voor zich uit naar iets wat zich net boven de vloer bevond op een paar meter voor hem. Alleen hij kon het zien. Hij was aan het dwalen in zijn gedachten.

De afgelopen maand vertelde hij dit verhaal ongeveer twee keer per week.
“Ik kon het net niet vasthouden.” zei hij dan.
Toen, vandaag, voordat hij door de rivier waadde om hier te komen liep hij bij zijn broer  Richard langs, die woont daar in de buurt.
“Ik ging naar mijn broer Richard om hem te vragen om zijn liederen te zingen. Ik wilde eens kijken of hij het zich kon herinneren.” vertelde Ernest.
“Hij zong zijn liederen, maar nee….” ging hij verder en schudde zijn hoofd.
“Daarna, toen ik op weg was naar de rivier ging ik onderweg ergens zitten om even te rusten en een sigaretje te roken en…..toen wist ik het ineens weer.” zei hij terwijl hij zijn handen naar voren bracht in een grijpende beweging alsof hij een basketbal ving.

“Laten we het opnemen.”opperde Tom. Wij wisten dat dat de enige manier was om het vast te houden en het te bewaren. Gewoon voor de zekerheid. Voor het geval dat het Ernest weer zou ontglippen. De Oude Man rookte zijn sigaret op en dronk zijn kop koffie leeg. Daarna pakte hij zijn drum. Lupe leunde voorover over de tafel en luisterde aandachtig terwijl de Oude man het eerste couplet zong.
We dachten dat we alle oude liederen kenden die ze zich konden herinneren. De laatste die we hebben kunnen opnemen was een lied dat werd gezongen door Larue bij het prepareren van de pijp. Larue stierf kort daarna, na het tweede jaar van de Sundance in de Canyon. Maar nu, jaren daarna kwam de Oude Man met weer een ander lied.
“Daar heb je het.” zei de Oude Man toen hij klaar was, “dat is ‘m.”
“Dat is Larue’s lied,” ging hij verder, “hij gebruikt het voor de hanblechya, de vision quest.”