ROADTRIP OVER DE PLAINS FEBRUARI 2011, 

een 14 daagse studie/werk trip Minnesota en South Dakota

Foto/film, impressie van deze reis klik hier 15 min. met muziek van R.Carlos Nakai.                         

De reis voerde uiteindelijk naar Pine Ridge. Doel: afscheid nemen van Matthew klik hier die in 2010 om het leven kwam bij een auto ongeluk. Ik ben ingevlogen op Minneapolis Minnesota. Ik wilde eerst een bezoek brengen aan Kent Nerburn. klik hier

Zijn laatste boek had nogal indruk op mij gemaakt, trouwens de eerste die ik van hem las, Hond nog Wolf, een uitstekende nederlandse vertaling, overigens ook. Ik wilde met Kent over zijn boek praten en toestemming vragen of ik er iets mee mocht doen binnen de verhalenvertellerij.

In Minneapolis de auto opgehaald. Moest ver rijden, want ik zou vanuit Denver terug vliegen, een afstand van 1500 mile, 2400 km. Ik wist dat ik sneeuw en andere ellende moest trotseren indien nodig en ik moest zorgen dat ik onder alle omstandigheden kon blijven rijden to catch my flight, dus een all wheel drive vehicle was noodzaak.

Ik wist dat de auto vol zou zitten tijdens uitstapjes en trips door Pine Ridge. De familie gaat graag met je op stap en het zal niet de eerste keer zijn dat ik met een auto vol kids ergens heen ga. Het werd dit keer een  Ford flex ltd, een stevig ding van 2900 kilo met 262 pk's onder de motorkap. Rijden als een vorst. In twee weken tijd heb ik 4000 mile gereden is 6400 kilometer, dus ik was wel blij met deze luxe ride ( met12 boxeningebouwdenalleluxediejemaarverzinnenkan.)

eerst naar Bemidji, ergens bovenin Minnesota, op zoek naar Kent.

Minnesota in de winter met eindeloze wegen en overdag een temperatuur van minus 20 graden. De lucht is strakblauw met hier en daar een wolkje en het uitzicht vanuit de auto is perfect, long ride! Helemaal naar Bemidji  klik hier

Minnesota is de staat van de duizend meren. In de winter is daar weinig van terug te vinden. Alles is dichtgevroren en ondergesneeuwd. Minnesota wordt ook wel de vrieskist van de VS genoemd.

Let op de voorruit van de auto. Gedurende de reis heb ik er een echt rez car kenmerk aan gegeven. Wat is een rez car? Da's een afkorting voor resevaat auto. Bij de boekvertalingen heeft pas een verhaal gestaan over hoe een rez car ontstaat. Pimp my ride!

Op een gegeven moment ruilde ik de highways voor de byways, dat is het voordeel van all wheel drive, and ...... highways in Minnasota and South Dakota are long and terribly boring!!!!...... dan kom je ook wel ergens!

En dan op mooie plekjes stoppen om toch even te gaan vliegeren, het is toch altijd leuk om de lucht te stofferen. Ik had ook binnen een half uur locals op mijn nek, voor een praatje.

Yeah, i thought what's hoovering over the land, never saw it before, better check it out!

It was my kite! Er stond bijna geen wind, maar de vlieger deed het toch goed!

geeft ook gelijk de gelegenheid om de omgeving eens goed te verkennen. Je mist zoveel details als je overal langsheen rijdt en raast zonder op te letten. Ook geeft het even rust, voordat we weer verder gaan.

langs eenzame wegen door een verlaten winterlandschap.

Op naar Pipestone klik hier

Minnesota

beetje rondkijken op een heilige plaats als er niemand is en er niet gewerkt wordt. Hier wordt de rode steen gevonden waarvan pijpenkoppen worden gemaakt. Een plaats van vrede, waar ook in vroegere tijden vijanden gebroederlijk aan het graven waren. Vandaag wordt er ook nog met de hand gezocht naar de pipestone. Er mogen geen machines  worden ingezet om het graven naar de pipestone te vergemakkelijken. Het is een quest en het moet een quest blijven.

Nog even vliegeren voor ik weer verder ga, is wel cool boven Pipestone met die prairiewind!

en dan door de middle of nowhere, tegen de routeplanner vertellen dat ze de highways moet mijden,

en later byways weer verruilen voor highways

daarna op naar Pine Ridge, zo'n 375 mile verderop! Roadconstruction en een te hard rijdende vrachtwagen zorgde voor veranderend uitzicht (linksonder! nog moeilijk te ontdekken) Onderweg nog even een dtour gemaakt over Aberdeen, niet logisch, want ik kwam uit het noorden, maar als ik toch in de buurt ben kan ik eindelijk eens de tijd nemen om te kijken waar Mary Sue Siegel, een gewaardeerde collega van mij uit Rotterdam, vandaan komt.

massief dichtgevroren rivier

Daarna de machtige Missouri river over bij Chaimberlane. Vergeet niet een stop te maken bij St Joseph Indian school. Op het terrein is een sfeervol museum met een grote shop erbij. Zeer de moeite waard. Er is ook een b&b verder op de heuvel langs de weg langs de rivier. Het huis staat half verstopt achter de heuvel, maar het bordje staat er wel. Wij hebben daar ooit eens overnacht en ik moet zeggen, de prijs was toen rond de 200 dollar, maar het was elke cent waard, alleen al door de informatie die the landlady ons over de omgeving wist te geven.

Daarna weer verder, highways weer verruilen voor byways ern bij het naderen van het reservaat begon de auto zich behoorlijk aan te passen, althans, in elk geval als het om de voorruit ging.

highway 18 een beruchte weg door Pine Ridge

Natuurlijk een bezoek aan Crazy Horsy, zo noemt Darlene het monument in the Black Hills. Daar mag je voor niets in als je in gezelschap bent van Native American People. Crazy Horse is één van de laatste oorlogsleiders die eigenlijk nooit afgebeeld heeft willen worden. Het was de leerling van de maker van Mount Ruhmore, je weet wel die vier presidentskoppen uitgehouwen in een berg, die met dit project is begonnen. Nu werkt zijn hele boerenfamilie eraan (iets van 14 broers en zussen) en de indianen die op het terrein zijn en hun kunst verkopen, zitten ver weg verstopt achterin het complex. Dat het een groot project is kunnen we rustig stellen en in de toekomst moet dat een kenniscentrum worden met congresoord en universiteit en een eigen vliegveld, allemaal geweid aan de Native American en natuurlijk ook en vooral aan de portemonnaie van de familie.

July and Sece, zus en moeder van Matthew

Terry, vriend van Cece, met Flip, kleine broertje van Matthew op zijn arm in de giftshop van Crazy Horse National  Monument.

Natuurlijk ook nog even de vlieger boven Pine Ridge laten vliegen. Ik liet de vlieger op toen het bijna windstil was. In een half uur tijd wakkerde de wind aan en moest ik 200 meter lijn binnen trekken. Hier ondervond ik hoe gemeen de prairiewind kan zijn. Dit is langs the back road naar Shadron vanuit Pine Ridge of Oglala. Het is een lange, bochtige en carwrecking son-of-a-bitch road waar ik op de pagina projects/boekvertalingen enige verhalen over zal neerzetten tzt.

Maar als je vleigeraar bent, geeft het een goed gevoel om jouw vlieger boven zo'n voor jou speciaal gebied te laten vliegen.

Begraafplaats Oglala. Een doel van deze reis was het bezoeken van het graf van Matthew. Hij was in juni 2010 omgekomen met een auto ongeluk.

Rechts is het graf van Matthew. Op de achtergrond Oglala.

Ik verbleef in het Prairiewind Hotel. De mensen daar hebben niet eens de ruimte voor zichzelf om te wonen, laat staan dat ze gasten kunnen huisvesten. Dus ik was aangewezen op een verblijf in dit hotel, vastgebouwd aan het casino. Service is niet slecht, de kamers zijn goed, zeker voor het geld, maar er is geen of slechte publiciteit op internet, dus je kunt niet van tevoren boeken. Voor kenners van Pine Ridge zal dat geen verrassing zijn.

Na enkele dagen op het reservaat werdt het weer tijd om de acht uur lange rit naar Denver te gaan aanvaarden. Ik moest weer naar huis.

De auto is behoorlijk vies geworden onderweg, maar wat wil je....

totaal 3188 miles gereden en nog acht uur te gaan voordat ik weer naar huis zou vliegen.

Een memorabele reis. Ik dacht iets af te gaan sluiten, maar ik kwam met een nieuw verhaal en een nieuw hoofdstuk weer naar huis. zie pagina Crying White Wolf